Zomaar een hoofdstuk (1/2) uit Naar geluk [werktitel]

Hoewel ik mijn buurman thuis enkel kan herkennen aan de geur van de wijze waarop hij zijn bloemkool klaarmaakt, heb ik binnen enkele uren een – zij het een eenzijdige – band opgebouwd met ze.
De straatjes van de wijk in Bordeaux waar het hotel zit kunnen beter steegjes genoemd worden. De sprong van mijn balkon naar die van de overburen is kleiner dan de sprong naar het balkon van de kamer hiernaast en deze wordt alleen gescheiden door een klein hekje met een bloembak – uiteraard zonder bloemen, het hotel mocht niet teveel kosten – eraan. Niet dat ik het geprobeerd heb, dat zou raar zijn, want wie springt er nu zonder suïcidaal te zijn van zijn balkon af? Ongeacht de richting.
Ze wonen overigens in het appartement aan de overkant van de straat.

Meer dan twee oncomfortabele, houten klapstoeltjes, een fles wijn en ik passen er niet, maar ik vermaak me nu alweer een paar uurtjes op het balkonnetje in het oude gedeelte van de stad.
Natuurlijk alleen, hoewel een fles rode wijn zo nu en dan je beste vriend is. Bobbie is gaan ‘shoppen’ met het meisje dat alleen in de kamer hiernaast verblijft. Pas nu begin ik me af te vragen of de winkels hier vanavond wel open zijn, in het steegje hieronder is geen levende ziel te bekennen. Ik kan me er ook niet druk om maken, ik vermaak me prima.
Terwijl ik mijn glas voor de derde keer vanavond volschenk blijven mijn ogen gefixeerd op het raam aan de overkant en knoei ik – ook voor de derde keer vanavond – er nog een paarse druppel op mijn shirt bij.

Inmiddels is het halfdonker en hoewel mijn tijdsbesef op dit moment niet optimaal is, schat ik dat ze zo’n anderhalf uur geleden bij vol daglicht terug zijn gekomen. De twee koffers die ze meesleepten naar de derde verdieping zijn uitgepakt. Ze zijn op vakantie geweest. Best lang, als ik de hoeveelheid kleding, souvenirtjes (waaraan ik niet kan ontcijferen waar ze vandaan komen) en toiletspullen die uit de twee koffers tevoorschijn kwamen zag. Nadat de koffers uitgepakt waren ging ze op het bed zitten, ze zei iets tegen hem en liet zich achterover op het bed vallen.
Moe. Lange vlucht? Treinreis? Pech met de auto?
Met alle energie die zij niet meer op kon brengen, sprong hij naast haar op bed. Liggend naast haar streek hij een lok van haar bruine haar achter haar linkeroor, fluisterde er iets in, gaf haar een kus en liep de kamer uit. Zuchtend werkte ze zich omhoog en liep achter hem aan. Vijf minuten later sjokte ze in een te groot t-shirt – uiteraard van hem – de kamer weer in en ging in bed liggen.

Anyhoo, ik ben weer back on track. Ik ben helemaal gesettled, heb weer internet en het schooljaar is weer begonnen. Dat is direct hetgene wat het voortbestaan van dit weblog in gevaar brengt.
Het project van deze periode is het maken van een weblog met een journalistiek specialisme als uitgangspunt. Op dit moment beginnen het blog, de ideeën en alles wat daarbij komt kijken steeds meer vorm te krijgen.

Daar wilde ik het voorlopig even bij laten. In week 38 (over twee weken) is het andere blog online en hier zal dan vast wel een linkje te vinden zijn…

X4
Ongeveer eenentachtig miljard lichtjaar van de aarde vandaan bevindt zich de planeet X4. In een sterrenstelsel van veertien planeten, omringd door X1, -2, -3 en tien overige naamloze planeten, is X4 de meest middelmatige planeet met de meeste kleuren te zien vanaf X2. Vanaf X1 is de planeet echter een grijze vlek en totaal oninteressant.
Op de planeet woont een mensachtig ras wat slechts afwijkt in sekse, lengte en aantal ledematen van de mens zoals wij deze op de aarde kennen. Alle wezens zijn van dezelfde sekse en hebben geen ander nodig om zich voort te planten, hoewel dit door de leiders op X4 wel aangeraden wordt. Het aantal ledematen is voor iedereen gelijk aan het getal vijf, maar vrij invulbaar. X4 is een kleurrijke planeet met een opvallende sociale hiërarchie en maatschappelijke structuur.

Een ruime meerderheid van zo’n vijfenzestig procent behoort er tot de intellectuele elite. Door de lage eisen die deze groep stelt op het gebied van intelligentie groeide deze groep exponentieel tot de grootste op X4. De levenswijze van de groep is Bourgondisch te noemen; veel eten, alcohol, feesten en ‘intellectuele’ gesprekken. X4 beschikt niet over een deel dat Bourgondië heet – evenals de afwezigheid van alcohol, maar dit terzijde – daarom spreken ze van ‘Krmliihg’, wat gek genoeg X4′s is voor een onbewoond, koud en rotsachtig gebied enkele kilometers van de noordelijke poolkap.

Het deel van de bevolking dat niet tot de elite behoort komt tamelijk snel aan zijn einde. Dit kan om verschillende redenen zijn… Van totale vereenzaming tot grootheidswaanzin (dit laatste omdat het veel logischer is dat een elitegroep intelligenter en kleiner is dan de rest van de bevolking wat resulteert in verstoting en daaropvolgend de eerder genoemde vereenzaming).

Zoals al eerder genoemd is, wordt de planeet centraal bestuurd door een groep leiders. Onder de weinig originele naam ‘De Leiding’ werken 249 X4-lingen de volledige 31 uur die een dag daar rijk is om de gang van zaken op de planeet in goede banen te leiden. Democratie kennen ze niet, de bestuursfuncties worden generatie op generatie binnen de elite overgedragen.
Aan het hoofd van ‘De Leiding’ staat Xantip. Via zijn acht voorvaderen, begonnen bij Xantip 8, heeft hij deze functie verworven. Bestuurlijk stelt zijn functie weinig voor. Dit is maar goed ook, want doordat op X4 de generaties terugtellen is Xantip het grootste deel van de dag bezig met een oplossing vinden van de benaming van zijn nageslacht. De voor de hand liggende naam Xantip -1 vindt het symbolisch-bestuurlijke hoofd te negatief klinken.

Alle negatieve-naam-problemen en bestuursfuncties daar gelaten, nog steeds wordt de planeet met volledig uitsterven bedreigd. De verdeling tussen de boven- en onderlaag binnen de elite blijft zich voortzetten, de onderlaag sterft uit, er ontstaat een nieuwe onderlaag, deze sterft ook uit. Het vervolg is wel duidelijk.
De hoogste macht, in dit geval Xantip, zal als laatste overblijven. Met zijn assistent, levend of niet, verlaat hij al het dood en verderf op X4 en vestigt zich op een van de naamloze planeten die vanaf dat moment omgedoopt is tot X5.

Doordat individueel voortgeplant kan worden ontstaat er binnen enkele decennia een nieuwe, soortgelijke samenleving op X5. Zo ging het eerder ook op X1 tot en met 4 en zo zal het gaan tot de oneindigheid van het heelal.

Hoewel ik me had voorgenomen om tot het einde van deze maand even niks op dit blog te plaatsen schrijf ik dit toch… Ik zal kort houden.
Voor het eerst is het zo dat het overlijden van iemand die ik persoonlijk niet ken mij aangrijpt. Bij Heath Ledger zette ik de tv uit en ging slapen, bij Hugo Claus kreeg ik een sms’je en werkte gewoon mijn artikel uit. Toen ik vanochtend met een hoofd dat twee maten te klein voor de inhoud voelde het journaal zat te kijken viel ik stil.

“Schrijven, columnist en dichter Adriaan Jaeggi is overleden,” deelde Laïla Abid mij mede. In februari werd darmkanker geconstateerd en het was al uitgezaaid naar zijn lever. Vanaf dat moment ging het snel. De inhoud van zijn columns veranderde en gingen steeds meer over hemzelf en zijn ziekte.
Het Parool, waar hij poëzierecensent en columnist was, heeft in een mooi en duidelijk artikel, zonder tierelantijnen een beschrijving gemaakt van Jaeggi. Ik had het niet beter kunnen doen.

Adriaan Jaeggi is met het kleine aantal boeken die hij geschreven heeft een van mijn favoriete schrijvers geworden. Vorige week schreef hij in de column ‘Turkse yoghurt’ nog:
“Zolang schrijven even goed helpt als die pillen, houd ik het nog wel even vol.”

Ook de moeite waard:
De laatste column
Het blog
Het boek ‘Held van Beroep’ (ongegeneerde reclame)

Foto: Radio 6/Brands blogt

“Druk, druk, druk. Als je het écht druk hebt, heb je ook geen tijd om drie keer druk achter elkaar te zetten,” zei Theo Maassen ooit. Waarmee ik druk ben? Een aantal dingen, namelijk…

… met school
Waar eigenlijk het meeste tijd in gaat zitten de laatste tijd is school. Het klinkt nogal nerderig, maar toch is het zo. Einde van het jaar, laatste project, puntjes op de ‘i’. Individuele opdrachten, tentamenstof, dossiers en verslagen stapelen zich op en daarnaast loopt nog een project. Een politiek televisieprogramma voor jongeren maken kost meer tijd, veel meer, dan je verwacht.

… verhuizen?
Jaja, er lijkt toch echt schot in te komen. Met nog wat kleine obstakeltjes voor de boeg hebben we dan eindelijk een huisje. Nog niet natuurlijk. Nog niets is zeker, houd ik mijzelf voor ogen, maar het lijkt me sterk dat het nu nog stukloopt. Over ongeveer twee weken waarschijnlijk meer hierover.

… schrijven
Hoewel alles redelijk stil ligt, zet ik hem er toch bij. Voor school moet natuurlijk geschreven worden, maar dat is niet het enige. Na een lange tijd weer een brief gekregen in het project Garmonbozia, moet op gereageerd worden. Al tijden speelt er een driedelig film-noir-verhaal door mijn hoofd, het schrijfplan ligt al een tijdje klaar, maar mag ook weleens uitgewerkt worden. Een nieuw vijfhonderdwoordverhaal in de vorm van planeetbeschrijving ligt al klaar in mijn hoofd, nu nog op papier. Een recensie schrijven van El Orfenato voor 8Weekly, anders komt het er nooit van.

Terwijl ik misschien beter een van deze dingen kan gaan doen, schrijf ik dit: een verontschuldiging. Waar ga ik mij mee bezig houden? Wat moet minstens af vóórdat ik op 14 juli het vliegtuig naar Valencia in stap? Wat is het belangrijkste?
□ School/studie; maar hier ga ik jullie niet mee lastig vallen.
□ Recensie; anders word ik nooit recensent.
□ Garmonbozia; jullie hebben er (nog) weinig aan, hoewel het misschien wel een idee is om er binnenkort wat van te laten zien, alles in overleg natuurlijk.
□ Vijfhonderdwoordverhaal; het wordt een beschrijving van een planeet, een beetje zoals in Hitchhikers guide to the galaxy.
□ Film-noir-verhaal; zelfs al namen uitgezocht, de hoofdstukken opgedeeld en zinnen op papier… Nu het verhaal nog.

Dat wordt afvinken…

Vanaf mijn troon
overzag ik het aanwezige volk
Mijn megalomanie
bracht alles in belachelijke proporties
En ik bedacht mij
dat het allemaal zo slecht nog niet was

Ik zag afgelopen donderdag de eerste twee van dit jaar voorbij komen. Nogal beduusd liepen ze zij aan zij over de Groest in Hilversum. Naar de verklaring van de beduusde staat waarin zij verkeerden kon ik slechts gissen.
Het kon voorkomen uit het feit dat ze voor het eerst dit jaar daglicht zagen, omdat rond deze tijd voor het eerst de deksel, waarachter dit soort zich het grootste deel van het jaar verschuilt, van hun grot wordt gehaald.
Een andere, meer waarschijnlijke, verklaring is omdat de kermis nog gesloten was. Volledig opgebouwd en wel stonden alle attracties, gokautomaten, bingospelen en vette-hap-tentjes onbemand en uit. (Overigens ben ik erachter gekomen dat een ‘uitstaande’ kermis een van de treurigste beelden is die op je netvlies terecht kunnen komen, maar dat terzijde.) Deze twee exemplaren waren een dag te vroeg, maar waren overduidelijk verkeerd geïnformeerd door de rest van de kudde.

Inmiddels is de kermis in volle gang en de deksel is duidelijk van de grot. Ze zijn niet meer uit het straatbeeld weg te denken voor de komende twee (?) weken, hoewel dit soort bij goed weer vaak de rest van de zomer blijft hangen…

De ‘film’
Net als Al Gore’s An Inconvenient Truth is er eigenlijk geen sprake van een film, maar meer van een lezing. Marianne Thieme belicht in Meat the Truth het klimaatprobleem van een andere kant en wijst de veehouderijen aan als schuldigen. Volgens Thieme zorgen de veehouderijen gezamenlijk voor meer uitstoot van broeikasgassen dan alle auto’s, vliegtuigen, vrachtwagens en schepen ter wereld bij elkaar. Overigens maken koeien het misschien nog wel het bontst door hun buitensporig hoge uitstoot CO4. Ja, ik zei koeien.

Oplossen? Nee constateren, dat is namelijk genoeg
Thieme heeft naar eigen zeggen keiharde bewijzen dat het hele veehoudgebeuren in de wereld voor het smelten van de poolkappen zorgt. Deze feiten komen van ‘een’ universiteit, vertelde ze in DWDD. (Overigens staan deze feiten lijnrecht tegenover onderzoek van de Universiteit Wageningen.) Je bron niet prijsgeven belooft niet veel goeds, maar laat ik er even vanuit gaan dat er gedegen onderzoek is gedaan.
Het meest storende uit het programma is dat Thieme geen oplossing aandraagt. Nouja, we moeten natuurlijk allemaal stoppen met vlees eten, maar dat betekent toch niet dat de koeien, varkens en kippen als sneeuw voor de zon verdwijnen of ben ik mij niet bewust van de magische gaven van deze nobele dieren? Zitten we de komende jaren dan niet met een enorm overschot aan vee dat ongegeneerd CO2 uit staat te stoten? Afmaken mogen we ook niet van de Partij voor de Dieren.

Los zand
In het programma maakte Thieme, waarschijnlijk namens ‘de partij’, nog een soort van afsluitend statement. Dit kwam uit het niets, klopte simpelweg niet en was voor mij als nagels op een schoolbord. Het ging om het volgende…
Het stoorde Thieme zo ontzettend dat zij mensen in een restaurant zo vier á vijf keer op zag scheppen. (Over het algemeen niet de beste restaurants, maargoed.) Daar moesten wij Nederlanders maar mee stoppen, want dat zou de wereld verbeteren.
Hoewel ik het er niet mee eens was, accepteerde ik tot zover het standpunt. Hoe minder we eten, hoe minder vlees we eten en volgens Thiemen’s bronnen daalt daardoor de CO2 uitstoot.
Ik had het bij het verkeerde eind. Opeens lag de prioriteit niet meer bij het broeikasprobleem, maar bij de hongerige kinderen in Afrika. (Sorry, wat? Wat heb ik zojuist gemist?) Als het aan Thieme ligt gaat al dat voedsel wat wij teveel eten naar Afrika. Die mensen hebben het namelijk nodig, lekker veel eten produceren voor Afrika! Marianne… Prima, maar is er dan niet nog net zoveel voedsel en vervuilend vlees geproduceerd? Waar komt dit ineens vandaan?

Dit is niet het enige wat me stoort aan de Partij voor de Dieren en de nieuwe klimaatfilm. Het ongegeneerd gebruiken van celebrities is echt storend en komt niet ten goede van deze bekende mensen of de partij en die aanpl…

Volgens mij heb ik mijn punt wel gemaakt.

Ter ondersteuning even wat linkjes: de uitzending van DWDD, Partij voor de Dieren, Meat The Truth en een reactie van de Nederlandse Melkveehouders Vakbond met cijfers van de Universiteit Wageningen.

Robert
Net als elke dag stapt hij vandaag uit bed. Eerst zijn linkervoet en dan pas zijn rechtervoet op het blauwe en koude zeil, anders wordt het een slecht dag. Niet zo’n slechte dag als wanneer hij zijn twee voeten tegelijk naast zijn bed zou zetten, maar nog steeds een verdomd slechte dag.

Nadat hij zijn bed heeft opgemaakt, zoals zijn moeder hem dat tweeënveertig jaar geleden heeft geleerd, loopt hij eerst naar het kleine keukentje om het koffiezetapparaat aan te zetten. Daarna stapt hij onder de douche, waar hij om precies vijf over acht onder vandaan komt. Hij kleedt zich aan en loopt voor de tweede keer die dag zijn keukentje in, maar deze keer mag hij de drempel niet aanraken. Dat mag overigens bij elke ‘even’ keer dat hij de keuken binnenkomt niet, want dat brengt ongeluk en ongeluk is iets wat Robert niet kan hebben, net als mensen die zijn naam uitspreken als ‘Robbert’.

In de keuken pakt hij twee witte boterhammen en legt deze kaarsrecht naast elkaar op het aanrecht. Het gebruik van snijplanken vindt hij onzin, dus waarom zou hij deze wel gebruiken bij het smeren van z’n brood? Op de boterham links smeert hij een dikke laag frambozenjam, op de boterham rechts smeert hij alleen boter. Na het inschenken van een glas halfvolle melk stapelt hij de boterhammen met extreme precisie op elkaar, snijdt het geheel in twee stukken en legt deze op een bord. In de keuken neemt hij van beide helften een hap, maar begint pas te kauwen zodra hij de televisie heeft aangezet. Zonder nog een hap te nemen kijkt hij rustig het journaal. Zodra het weerbericht begint propt hij als een bezetene de boterhammen in zijn mond, want voordat de nieuwslezer klaar is met zijn weersvoorspelling moet zijn bord leeg zijn. Als dit niet lukt, wordt het die dag slecht weer, ongeacht de voorspelling. Zolang het maar niet regent, want hij moet nog naar de winkel en met een nat pak kan hij daar niet aankomen.

Met de tranen in zijn ogen werkt hij met veel pijn en moeite de twee boterhammen weg. Hij had ze ruim op tijd in zijn mond, maar het moeilijkste is dan nog het wegwerken van het brood. Na het poetsen van zijn tanden om exact kwart voor negen pakt hij zijn bordje van tafel en loopt voor de derde keer de keuken in. Hij wast zijn bordje af. Met de borstel maakt hij cirkelende bewegingen, altijd tegen de klok in.
Voordat hij op de fiets stapt drinkt hij eerst het glas melk in één teug leeg, met zijn jas al aan. Daarna zet hij het koffiezetapparaat uit, zonder een kop te nemen. Zonder óóit een kop te hebben genomen, hij lust namelijk helemaal geen koffie. Met een gerust hart trekt hij de deur achter zich dicht, pakt zijn fiets en rijdt richting de supermarkt.

En zo gaat het elke ochtend. Zonder een woord uit te brengen, anders wordt het een slechte week…

Ik heb niets tegen clichés, maar ik kan me ook geen groot fan noemen. Zeker als het om een van de grootste clichés ooit gaat: de één-april-grap. Er is ooit een klein niet-grappig mannetje geweest die deze dag heeft uitgekozen om al zijn niet-grappigheid te uiten en omdat het dan 1 april is moet dat maar kunnen… Niet dus, sorry. Eén-april-grappen strijden al jaren tegen de moppen om de slechtste grappentrofee, categorie algemeen.
Maar het tij lijkt gekeerd. YouTube heeft dit jaar, als één-april-grap, ruim negen miljoen mensen “geRickrolled”!

You’ve been Rickrolled!
Het is ooit begonnen met het plaatje hier rechts. Correct, het is een plaatje van een eend op wielen. Op een aantal fora werd dit plaatje onder een link naar iets compleet anders, bijvoorbeeld de pornotape van Paris Hilton, geplakt. Iedereen die erop klikte kwam bedrogen uit, iedereen die erop klikte “had been duckrolled”.
Als variant op het “duckrollen” is het plaatsen van Rick Astley’s Never Gonna Give You Up onder een link geplakt… Inmiddels is deze variant groter dan zijn voorganger. Gek? Welnee! Het is bril-jant!
Wat YouTube op de legendarische dag van 1 april 2008 heeft gedaan is álle video’s die op de homepage stonden laten verwijzen naar Rick Astley. Hierdoor hebben ruim negen miljoen mensen hun 1 april verblijd zien worden met Never Gonna Give You Up.

De koning van de jaren tachtig
Wat het nummer, de grap en de beste man zo briljant maakt… Ik kan er m’n vinger niet op leggen, maar ik kan het wel proberen. De muziek en het voorkomen van Astley zijn zó typisch jaren tachtig dat je er wel blij van móét worden! Hij bevestigt dat blanken niet kunnen dansen, maar het kan hem niets schelen: hij heeft lol en daar gaat het om. Daar gaat het altijd om, want Rick Astley is God.

Ik zit al drie dagen non-stop met Rick Astley in mijn hoofd, dus ik zal jullie niet proberen te Rickrollen. Klik gewoon even hier, als hommage.